FILMSKI PROGRAM 58. OKTOBARSKOG SALONA U DVORANI KULTURNOG CENTRA BEOGRADA

Datum objave:29.07.2021

Pročitano:400 puta

Lokacija: Beograd

Važan deo 58. Oktobarskog salona čini Filmski program u Dvorani Kulturnog centra Beograda (Kolarčeva 6). Kustosi Ilarija Marota i Andrea Bačin odabrali su radove sledećih umetnika:
Niko Vašelari, Siprijen Gajar, Džeremi Deler i Sesilija Bengolea, Sesil B. Evans, Mark Leki, Anri Sala, Igor Simić, Marijana Simnet, Kolin Snep sa Maurom Hertigom.

 



Liminalni potisak u smislu fizičkog otpora, izloženosti opasnim situacijama i gubitka kontrole, često izražen u performansima Niko Vašelarija (Nico Vascellari), prisutan je i u video-radu Posetite unutrašnjost Zemlje (2020), koji je deo Filmskog programa. Vašelari evocira poetske i naučne eksperimente vezane za lik čoveka koji leti, od Leonarda da Vinčija i nadalje, sa referencom na film – citiranjem uvodne scene Felinijevog Slatkog života (1960).


Siprijen Gajar (Cyprien Gaillard) u video-radu Jezero Arčes (2007) prikazuje grupu mladića koji uranjaju u vodu čiju dubinu ignorišu, u nekoj vrsti rituala prelaza lišenog čari. Ogroman profil postmodernističke građevine – „Arkade na jezeru“ [Arcades du [Lac] u gradu San Kenten an Ivlin, koju je projektovao arhitekta Rikardo Bofilj 1981. godine – stoji tiho poput sablasnog prisustva u pozadini scene, u veštačkom i zaustavljenom pejzažu.


Video rad San Bom Bom (2016) Džeremi Delera i Sesilije Bengolee (Jeremy Deller, Cecilia Bengolea) dokumentuje putovanje japanske plesačice Bom Bom na Jamajku, smešteno između fantazije i stvarnosti, sna i budnog stanja. Ritualna i popularna dimenzija, muzika i ples, prirodni pejzaž i univerzum snova, ljudsko, biljno i životinjsko carstvo – sve to doprinosi prikazu svojevrsnog inicijacijskog puta. Video počinje likom Bom Bom koja, zatvorenih očiju, ulazi u snoliki ambijent, vođena glasom naratora-kameleona, uranja u morsku scenografiju prepunu životinja koje plešu. Iz ovog imerzivnog okruženja, putovanje se nastavlja kroz fantastične predele u kojima se plesačica slobodno kreće između zemlje i neba, vrteći se vrtoglavo među oblacima, prkoseći zakonima gravitacije i proporcija, učestvujući u plesnom opštenju, da bi je, konačno, bukvalno progutao sopstveni san. Iznenadno buđenje tada pokreće isečke video zapisa sa plesnih takmičenja u kojima Bom Bom učestvuje, usred prašine, buke i mnoštva tela uhvaćenih u grozničavim ritmičkim pokretima.


U video radu Marka Lekija (Mark Leckey) Englesko dete iz snova 1964–1999. nove ere (2015) u pitanju je neka je vrsta mapiranja umetnikovog kulturnog DNK, „video o sazrevanju“, kolaž od nađenih snimaka, muzike i zvukova u kojima se lična i kolektivna sećanja, mit i stvarnost, tela i tehnologije, duhovi i snovi pojavljuju paralelno. Rezultat je intenzivna priča, svojevrsni autoportret napravljen od anonimnih materijala (TV-klipovi, video snimci sa Jutjuba, nađeni predmeti i rekonstrukcije postojećih pejzaža) u kojima misterija, folklor i tehnologija konvergiraju kako bi definisali hibridnu dimenziju negde između stvarnog i zamišljenog sveta, između doživljenog iskustva i sna.


Video rad Daj mi boje (2003 ) Anri Sale (Anri Sala) prikazuje promene kroz koje je prošao glavni grad Albanije nakon programa urbane obnove, farbanja zgrada u živopisne boje. Glas tadašnjeg gradonačelnika Tirane Edija Rame – koji je promovisao projekat, a i sam je umetnik – opisuje ovaj proces regeneracije koji se zasniva na idejama nade i utopije. Video-rad je portret grada koji se menja, prepunog kontrasta, uhvaćenog između noći i dana, sa zvukovima svakodnevnog života na ulicama. Tumačeći kontraste stvarnosti iz intimne i svakodnevne perspektive, rad ima veliku političku vrednost. Nudi suspendovano posmatranje poroznog pejzaža koji se menja i propalog društvenog tkiva, ali koje želi da se obnovi.

 


Na 58. Oktobarskom salonu iѕložena su dva dela umetnika Igora Simića, serija Radio Nostalgija sa Marsa u Galeriji Podroom, i drugo, video Melanholični dron (2015), kao deo filmskog programa. U video-radu Melanholični dron , nadzorni dron razmišlja o svom postojanju dok leti nad Beogradom i sledi neplaniranu putanju. Čini se da je dronu, humanizovanom tehnološkom liku, gotovo dosadila njegova funkcionalnost; suptilno ironična aluzija na temu koja zabrinjava i fascinira naučnu zajednicu i određene filmske produkcije: mogućnost digitalne savesti.


Kolin Snep (Colin Snapp) predstavlja novi video-rad o američkim tržnim centrima pod nazivom Spomenici Zapada (2021). Umetnik aktivira temeljit i detaljan istraživački proces, nedeljama istražuje i snima, s ciljem da mapira ova ne-mesta gde mehanizmi konzumerizma kao da i dalje rade, bez obzira na trenutnu ekonomsku i socijalnu krizu. Muzika za video, koju je komponovao Mauro Hertig (Mauro Hertig) polazeći od nađenih zvukova i delova iz projekta Liquid Contra (2018), savršen je komentar na protivrečnost slika koje se kreću između tuposti običnog i uznemirujućeg univerzuma sna koji se ponavlja.
Rad Sesil B. Evans (Cécile B. Evans) Probno snimanje za adaptaciju Žizele (2019), eksperimentalno je probno snimanje za adaptaciju baleta Žizela iz industrijske ere u eko-feministički triler. U originalnoj verziji baleta, radi se o krhkoj ženi koja umire zbog izdaje, i odlazi u zagrobni život na nagovor tzv. Prezrenih žena. U novom baletu, čija je radnja sada smeštena u blisku budućnost, Žizela i njeni prijatelji sele se iz propale metropole u selo njene majke da bi „resetovali društvo“. Prodiranje nekog nepoznatog prisustva u njihovu uspešnu zajednicu dovodi do kontaminacije novoformiranog ekosistema starom dinamikom moći. Ovde Žizelina smrt sugeriše promenljivost i mnogostrukost kao strategiju bekstva, sa silom prirodnih „kultura“ kao saveznikom protiv nasilja esencijalizma. Preplitanjem digitalnih snimaka visoke i niske rezolucije, 16 mm kamerom, kućnih videa, animacije i duboke veštačke inteligencije, ovo probno snimanje stvara jedan hibridizovani svet u kojem na površinu izbija više različitih stvarnosti.

 


Igra ptice (2019) Marijane Simnet (Marianna Simnett) sočna je mračna bajka u kojoj vrana koja govori navodi šestoro dece da igraju smrtonosnu igru. Pobednik može da se pretvori u pticu i više nikada ne mora da spava. Ptice su poznate po svojoj izuzetnoj sposobnosti da prežive s malo ili nimalo spavanja – fenomen koji naučnici pokušavaju da ’ukradu’ kako bi ljude duže držali budnima. Radnja filma se odvija u jednom usamljenom dvorcu bez odraslih, u kojem sve sobe izgledaju kao različite šupljine bolesnog mozga. Ova brutalna priča o detinjstvu i transformaciji zaraziće vaše snove i stvoriti vam noćne more.


Radno vreme Dvorane kulturnog centra je od utorka do nedelje, 13.00 do 21.00h


Oktobaski salon traje do 22. avgusta 2021. godine.


vrh strane
Komentari (0)
Pošalji komentar


Ime i prezime

Komentar

Unesite kod iznad :